Sen mój niespełniony, poszarpane uczucia,
wszystko poniszczone, już kończy się wypalać.
Dobre były wszystkie, moje złe przeczucia,
że ta miłość zdobyta, wnet karze wypierdalać.

Zdawałem sobie sprawę, że mogę się zakochać,
tak, że aż nie będę Jej mógł już zostawić.
wiedziałem, że wzajemności nie mogę od Niej dostać,
lecz serce kazało się w to bez końca bawić.

I nadszedł taki dzień, nadszedła ta godzina,
i mówisz prosto w oczy „na co mi jesteś Ty?”
Myślałem, że to sen, lecz to wizja prawdziwa,
i serce me naiwne, zmuszone do pokuty.

Dość długo się męczyłem w sercu z bólem wielkim,
cały mój świat do dziś jest mgłą zakryty.
Lecz czuje jakby życie, miało stać się lekkim,
a przez inną me serce, „fortem zdobytym”.

Straciłaś jedyną okazję, by być sercem kochana,
mogłaś dostać wszystko, boś moja wtedy była.
Lecz miłość ta ogromna, została ode pchana,
i dziś szybko umiera, jak szybko ożyła.

W głowie mam te chwile spisane jednym ruchem ręki,
te momenty bezcenne przez które serce mnie boli.
Te piękne i cudowne chwile które są powodem mej udręki.
to wspomnienia przez które życie kończy się powoli.

Przed oczami widzę jak bym wciąż na jawie śnił,
serce przewija slajdy na których jesteśmy razem.
Czuję jeszcze te minuty jak bym jeszcze z Tobą był,
piękne chwile wspólne które są cudownym obrazem.

Dzisiaj znowu Cie spotkałem, tak Cie chciałem dotknąć,
biegłem ponad siły by móc stanąć na chwilę przy Tobie.
Wszystko znów mi w głowie się kręci, chce się w końcu ocknąć,
lecz mi pozostaje ino poukładać stratę Ciebie w głowie.

Nadzieja choć głupich jest matką wciąż mi pozostaje,
liczę ze kiedyś los coś w mym szarym życiu zmieni.
Może dasz mi kiedyś to co dziś ode mnie dostajesz,
a w moim życiu słońce uśmiech na twarzy rozpromieni.

Zostaje mi czekać lecz boje się ze bez końca,
by znów trzymać Cie za rękę biegnąc przez życie.
Pewnie już nigdy nie zasmakuje tego blasku słońca,
którym częstowało mnie życie i przy Tobie bycie!

Wszyscy, to co "było" potrafią wrzucić w niepamięć,
ja tego nie potrafię i to jest moją wadą.
Nie jestem w stanie spalić smutek powodujących zdjęć,
czy to ma wspólnego coś z sercem czy moją odwagą?

Każdy kogo znam, problemy obraca w zapomnienie,
ja choć próbuje to nie daje rady z tym sobie.
Moim problemem jest w mym sercu Twoje imię,
i uczucie które w całości chcę dać dziś Tobie.

Próbuje od dawna walczyć z tym, aż braknie siły,
nie jest to łatwe - wiem - choć strasznie sie staram.
Lecz uczucia zostają tam gdzie zawsze były,
podbudowywane, że wrócisz wnet do mnie wiarą.

Oczy zamykam by zakończyć smutnego dnia czas,
nim usnę widzę Cie jak co dzień przed mymi oczami.
Jesteśmy na nim oboje, jest to prześliczny obraz,
lecz ino jest on niestety związany ze wspomnieniami.

Piszę dziś do Ciebie znów list zapłakany,
zaznaczam jak pusto w mym życiu zrobiło znów się.
Serce wiersz drukuje, wielkimi literami,
na końcu w podpisie zaznacza że Kocha Cię!

Znów dałem się złapać, na iluzję szczęścia.
dziś tak jak to mówisz nie chcesz już mnie.
Znów dusze zniszczyłaś, dla Ciebie nie jest ona do wzięcia,
dziś żegnam normalność i świat, bo cierpieć już nie chcę.

Nikt nigdy w życiu nie da Tobie tego co ja chciałem Ci dać,
jak Cię kochałem, że nie dało się tego określić.
Inni nie będą uczucia dawali, będą ino je chcieli Ci brać,
już nigdy nie zaznasz smaku prawdziwej miłości.

Kiedy serce mnie boli bo wie co je złego spotkało,
ja dziś za Tobą płaczę jak dziecko płacze za mamą.
Nie mając Ciebie to tak jak mieć tlenu przymało,
już każda sobotnia chwila nie będzie chwilą tą samą.

Stałaś się mym narkotykiem, groźną heroiną,
uzależniłaś mnie i teraz spisany jestem na zagładę.
Sypiając obok Ciebie wyzwalasz naturalną kofeinę,
nie pozwala mi ona usypiać przy Tobie wcale.

Oczy to widzą, a uszami słyszę co przekazujesz dziś mi,
a serce jak serce i tak kurwa wie swoje.
Mówię że choć by zaraz oddam me życie Ci,
bo dla mnie liczą się ino chwile w których jesteśmy we dwoje.

Szczęście do koła, tłum uśmiechniętych twarzy,
udanych miłości - szczęśliwych par.
Teraz po stracie, los życia się warzy,
bo utraciłem największy swój dar.
Byłem szczęśliwy będąc przy Tobie,
bo z Tobą mi dobrze od zawsze było.
Teraz zatracam się sam w samym sobie,
bo utraciłem największą mą miłość.
Serduszko boli bo pęka pomału,
i nie wytrzyma w tym stanie tak.
Pewnie wnet dotrwa - do zawału,
bo umiera miłość - wiesz wielka jak.
Już oczy zamykam żegnając się ze światem,
bo po stracie Ciebie nie mam niczego.
Może mi powiesz, że jestem wariatem,
lecz dzisiaj umrę po stracie uczucia tego.
Gdy czytasz te słowa, już jestem w oddali,
nic nie powstrzyma mych myśli tych.
Pewnie mi teraz coś złego odwali,
i nie zobaczysz plączących oczków mych.
Przepraszam za czas, co Ci go zabrałem,
myślałem ze szczęścia nadeszły me dni.
Ja Ciebie bez pamięci - tak pokochałem,
lecz zgaśnie dziś wszystko co we mnie się tli.
Życzę Ci szczęścia w miłości i w życiu,
byś zakochała się jak ja w Tobie.
By szczęście Ci Sylwuniu pomogło w zdobyciu,
serca co miejsce dla Ciebie zrobi w sobie.
Dziękuje za wszystko co dałaś mi,
kończąc dodam iż zegnamy już się.
Niech w Twej pamięci Marcinek się tli,
i to co czuł mówiąc że Kocha Cię.

Chcę byś mnie kochała, jak się ludzie kochają,
być ze mną codziennie, niech chwile spieprzają.
Czuć jak mocno bije, serce poranione,
które z braku Ciebie, pustką wypełnione.

Miłość to stan w którym, chcę byś dziś Ty była,
miłość ucząc latać, może tez ucinać skrzydła.
Myśląc dziś wieczorem, jak zwykle o Tobie,
czuję jaka pustkę, muszę zwalczyć sobie.

Spójrz jak pięknie księżyc, dziś świeci na niebie,
lecz chuj tu z księżycem! Ja chcę tylko Ciebie!
Mam już prawie wszystko co od życia chciałem,
teraz chcę miłości, i kobiety którą pokochałem!

Dzięki Tobie serce, wraca wnet do życia,
lekiem jest przy Tobie, każda chwila bycia.
To Ty jesteś siłą, co napędza mnie,
To ja Ciebie kocham, a Ty kochasz mnie?

Otul mnie niczym perfumy, okrywają ciało,
przytul mnie i tul, bo mnie wciąż Ciebie za mało!
Całuj moje usta, w oczy zapatrzona,
czuj się dziś szczególnie, moja Ty wyśniona!

Tak łatwo gasić płomyk, co tak trudno jest go wzniecić,
tak łatwo niszczyć życie, jak łamać kilka miłości obietnic.
Jak ciężko jest Cię kochać, wciąż nie będąc kochanym,
lecz jakim bólem jest umierać, będąc zapomnianym!

Patrzę na Twe zdjęcia, leżące na półce,
ocierając spadającą łezkę, myślę o mojej połówce.
Jak to było pięknie, gdy byłem przy Tobie,
lecz teraz posiadam, tylko Ciebie w głowie.

Miałem Ciebie zawsze, u swojego boku,
co dzień dumnie, dotrzymywałem Ci kroku.
Lecz miłość zdobyta, a taka była i ona,
szybko Cie znudziła, myślisz że ją tak pokonasz?

Z bólu serce krzyczy, bo tlenu przymało,
krzyczy coś inaczej, bo takiego bólu to nie znało!
Krew już też wariuje, w żyłach wrzątek pływa,
cierpię z braku Ciebie, lecz Ty mówisz "...bywa".

Nic Cie nie obchodzi, co ja dziś do Ciebie czuje,
twierdzisz jak to mówisz, "już Cie dziś nie potrzebuje".
Wbijasz rdzawy nóż, wprost do mego serca,
pęka wnet serduszko, gdyż ono nie twierdza...

Chcę Ciebie kochać i czuć się kochanym,
chcę siedzieć w Twej głowie, a nie zostać zapomnianym.
Każdą wolną chwilę chcę spędzać przy Tobie,
niech tylko Twe serce memu dwa te słowa powie.

Wiem, o dużo proszę, choć wiele dostałem,
nic ja nie poradzę że się zakochałem.
Każdym razem kiedy zdjęcia Twe wertuję,
czuję coraz mocniej jak Cię potrzebuję.

Brak mi jest na co dzień Twojego uśmiechu,
zamykam się w sobie, żyjąc znów w pośpiechu.
To przy Tobie czuje że naprawdę żyję,
to Tylko dla Ciebie moje serce bije.

Lecz niestety gaśnie miłość rozpalona,
bo mi krótko mówisz „na co jest mi ona”.
Znów zaczynam pytać, w miłości się błąkać,
lecz jedno wiem pewnie, nie przestane kochać.

Choć mi mówisz jasno, że nic będzie z tego,
delikatnie mówiąc, „odwal się kolego”.
Trudny jestem chłopak sam nie wiem dlaczego,
lecz Cie teraz błagam, nie niszcz serca mego!

Brak mi chwil tych, które mnie uszczęśliwiają,
brak tych, które radość mi sprawiają.
Brak mi takich, które przeżyć chcę,
oraz takich, do których wciąż brnę.
Dużo było chwil tych, lecz w pamięci mej ich mało,
kiedyś było ich tak dużo, dziś niewiele pozostało.
według mej historii, świat nie jest tak prosty,
każde moje słowo, nie zostało bez riposty.
W alkoholu zatapiane, smutki i na darmo wylewane łzy,
nic nikogo dziś nie zmieni, bo zniszczeniem jesteś Ty.
Życie się powoli ciągnie, lecz chwilami tam powraca,
w niedaleką przeszłość, która życie me zatraca.
„Życie me nadzieją jest” – to jak wodą upić się,
ciągle tylko myślę, że szczęście wnet odnajdzie mnie.
Ja jednak nie szukam czegoś, w co uwierzyć nie potrafię,
może to dlatego, moje życie zmienia się w apatię.
Próbowałem życie zmieniać, by lepiej się żyło,
lecz jak zawsze wszystko, się tylko pogorszyło.
Już nadzieję straciłem, zresztą co ona oznacza,
gdy w otchłań cierpienia, moje życie wnet obraca.
Zaczęło się niewinnie, myślałem ze to szczęścia chwile,
już żyłem euforią, myślałem ze mi to nie minie.
Zaślepiony „nadzieją”, czymkolwiek jest ona,
myślałem ze to miłość, myślałem, że się ona dokona.
Chciałem mieć pewność, czy prawdziwie mnie kocha,
postawiłem na jedną kartę, na eksperymentalnego focha.
Sprawdziłem czy wierną jest, i czy kocha mnie tak mocno,
lecz wszystko wyszło, że miłość ta nie będzie miłością owocną.
Nie walczyła o zgodę między nami, tak jak ja tego chciałem,
nie chciała nic naprawiać, jak to przewidywałem.
Znalazła kogoś innego, tak szybko jak tylko mogła,
Zamieniając me serce w kamień, lecz to już rzecz „drobna”.

Ciało me się śmieje, lecz serce me rozpacza,
pełne wielkich uczuć, lecz bólu nie wybacza.
Było tak już pięknie, cudownie i wspaniale,
lecz wszystko już przepadło, zniknęło niebywale.
Przez sznur tych zdarzeń, me serce tak rozpacza,
lecz Twojego postępowania, nie rozumie, nie wybacza.
Dałem Ci tak dużo, nie zabierając wiele,
lecz Ty to przekreśliłaś, zniszczyłaś nadzieje.
Ja chciałem z Tobą żyć, po koniec moich dni,
a Ty gasisz nadziei płomyk, co we mnie się wciąż tli.
Te noce nie przespane, gdy myśląc budzę się,
gdy wiem już wszystko to, że inny pieści Cię.
Że on Ci szepcze słowa, te piękne i te miłe,
i to że z nim, spędzać chcesz już każdą chwilę.
I to że z nim, układać życie swoje chcesz,
i inne miłe rzeczy, a jakie to Ty wiesz…
Jedna ma nadzieja, a jest ona wciąż taka,
że znajdę ja dziewczynę, jak Ty tego chłopaka.
I dzięki niej zapomnę, co w środku boli mnie,
i że wnet zapomnę, jak ja kochałem Cię.
Lecz gdyby jednak, mnie szczęście opuściło,
zatrzymam me serce, by mnie dłużej nie raniło.
I gdyby jednak, ból po miłości mnie znowu odnalazł,
zatrzymam moje serce, i choć by nawet zaraz…